İbn Ebî Rimte et-Temîmî

Bir adam Medine’ye gelir. Peygamber’i ﷺ daha önce hiç görmemiştir. Kendisi hekimdir, elleri ustadır ve kesmekten anlar. Peygamber’in ﷺ iki omuzu arasında nübüvvet mührünü gördüğünde onu bir ur sanır. Hekimlik bakışı devreye girer ve bir hekimin teklif edeceği şeyi teklif eder: „Sırtındaki şunu bana göster, ben hekimim, bırak da onu kesip tedavi edeyim.”

Peygamber’in ﷺ verdiği cevap, biz sağlık ehline ulaşan en güzel sözlerden biridir.

Bu hâdise, Temîm kabilesinden bir sahâbî olan Ebû Rimte et-Temîmî yoluyla rivayet edilmiştir. Büyük tıp tarihçisi İbn Ebî Usaybia, hekimlere dair eserinde onu Peygamber ﷺ döneminden, el işini ve cerrahi sanatını bilen bir tabip olarak zikreder. Rivayet yollarında bu isim kimi zaman Ebû Rimte, kimi zaman İbn Ebî Rimte olarak geçer ve bir rivayette teklifi yapan babadır. Ancak öz, her rivayette aynıdır.

Peygamber’in ﷺ ne dediğine ve ne demediğine dikkatle kulak vermek gerekir. „Sen hekim değilsin, tıptan elini çek” demez. Aksine, elin ustalığını teyit eder. Yalnızca onu doğru yere oturtur. İnsan rafîktir, yani yumuşak ve becerikli bir refakatçidir. Şifa veren ise Allah teâlâdır. İşte tam da bu ayrım, Müslüman hekimin bütün kimliğidir. Biz tedavi eder, vesileyi, yani sebebi uygularız; şifa vermek ise Allah’a aittir. Bu, İbrâhim’in ﷺ Kur’ân’da söylediği sözdür.

Bu, ümmetin en başından beri tutumu olmuştur. İlk nesil tıbbı hor görmemiş, onu aramış ve elin ustalığına değer vermiştir. Aynı zamanda hekimi de doğru yerine, Allah’ın altına yerleştirmiş, O’nun yerine değil. Tıp her zaman hoş karşılanmıştır. Kibir ise hiçbir zaman.